ยามเย็นวันนั้น ฝนยังตกอยู่ บ้านหลังเก่านั้นยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง ฉันเดินเข้ามาเพราะข้อความสั้น ๆจากเธอ

"ถ้าว่าง แวะมาหน่อยนะ"

เธอเป็นผู้หญิงที่ดูสุขุม ปกติแล้วเธอรักษาระยะห่าง แต่วันนั้นแววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อย

เรานั่งเงียบ ๆ ด้วยกัน มีเพียงเสียงนาฬิกาเป็นเพื่อน เธอเล่าเรื่องความรู้สึกโดดเดี่ยว ฉันฟังอยู่เฉย ๆ

บางช่วงเธอนิ่งไปเหมือนมีความรู้สึกที่พูดไม่ออก หลังจากนั้นเธอค่อย ๆ ออกไปทางห้องน้ำ ประตูค่อย ๆ ปิด

nastt หลังจากนั้นไม่นาน ฉันได้ยินเสียงเธอส่งเสียงมาจากด้านใน เสียงนั้นสั่นเล็กน้อย

ฉันหยุดอยู่ตรงนั้น เราไม่ได้พูดอะไร ความเงียบทำให้รู้ถึงขอบเขต มันคือการตัดสินใจของผู้ใหญ่

คืนนั้นทุกอย่างหยุดไว้ตรงนั้น แต่ความรู้สึกฝังอยู่ในใจ เพราะบางสิ่งยิ่งลึกเมื่อเข้าใจ

และในดราม่าของผู้ใหญ่
สิ่งที่ยากที่สุด
ไม่ใช่การเลือกทำ
แต่คือ การเลือกหยุด